Yağmurlu bir Antalya sabahından herkese merhaba..Yağmurun ilham olduğu lise yıllarında yazdığım bir şiirimi sizlerle paylaşmak istedim. İyi okumalar..
Tanrım! Neredeyim ben? Çok ürkütücü bir yer
Hiç de yabancı gelmedi bu şiddetli sesler
Neden sarmış etrafımı zalim karanlıklar?
Zaten hiç de kapımı çalmadı aydınlıklar
Bu sesleri tanıdım annemi özlüyorum
Olmayan aydınlığın yolunu gözlüyorum
Saçlarımı çoktan kaplamıştı beyaz karlar
Şimdi neyin nesi oluyor bu son yağmurlar?
Az kaldı yolun sonuna var gücünle dayan!
Bu sesler, fırtına, çakıllı yol hepsi yaman
Çok da geç fark etmişim gençliğin değerini
O yüzden yaşadım yaşlılığın beterini
Ne de bayılırdım musiki söyleyen o kuşlara
Şimdi kaldım dert yanan hüzünlü akışlara
Eski günlerin hatırasını unutmak zor
Yağan her damla o günleri hatırlatıyor
Geri verin bütün yıllarımı desem çok geç
Ulaşacağım elbet o son kapıya er geç
Kuşlar, güller, tüm tabiat sakın ağlamayın!
Siz de dostlarım boşuna ağıtlar yakmayın!
Artık ben de dayandım son kapının önüne
Elveda diyorum harcadığım günlerime..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder